Wstęp

Newsletter:





Ślinik luzytański (Arion lusitanicus

Pierwsze sygnały o gatunku A. lusitanicus w Polsce pochodzą z okresu 1987 -1988 roku i dotyczą okolic rejonu Albigowej k/Łańcuta (woj. podkarpackie). Ślimak ten został w nieokreślonych okolicznościach zawleczony na teren Zakładu Doświadczalnego Instytutu Sadownictwa a jego pojawienie się na tak dużą skalę spowodowało liczne problemy związane ze szkodliwością, zwalczaniem oraz wypracowaniem skutecznych metod ograniczenia jego dalszego rozprzestrzeniania. Od 1990 roku zaczęto go obserwować w dużych liczebnościach w miejscowościach sąsiadujących z Albigową (Sonina, Wysoka Głogwska, Handzlówka, Kraczkowa) oraz mieście Łańcie. W Rzeszowie od 1991 roku występował już na trzech stanowiskach (cmentarz stromiejski i w dwóch ogrodach działkowych - przy ul Strzelniczej i okolicach Miłocina). W kolejnych latach problem szkodliwości ślinika luzytańskiego powiększał się na coraz to większą skalę, dlatego funkcjonująca w tym czasie Wojewódzka Stacja Kwarantanny i Ochrony Roślin w Rzeszowie zwróciła się do Instytutu Ochrony Roślin w Poznaniu z prośba o zainteresowanie się tym zjawiskiem oraz opracowaniem programu zwalczania tego szkodnika. Od roku 1993 obie instytucje podjęły współpracę w zakresie badań nad ślimakami. Przynależność systematyczną gatunku określił prof. Andrzej Wiktor a oficjalne doniesienie o tym fakcie opublikował J. Kozłowski i S. Kornobis w 1994 roku. W wyniku przeprowadzonych lustracji w 1995 roku na terenie Rzeszowa stwierdzono jego obecność już na 4 stanowiskach. W kolejnych latach zbadano jego biologię oraz przeprowadzono szereg niezależnych doświadczeń w zakresie możliwością jego zwalczania przy użyciu dostępnych moluskocydów. Gatunek ten corocznie obserwowany jest na coraz to nowych stanowiskach. Do roku 2006 spotykany był już prawie w większości dzielnic Rzeszowa, Łańcuta. Pojawił się w wielu ościennych gminach Trzebownisko, Głogów, Tyczyn, Borek Stary, Świlcza, Iwierzyce, Wisniowa. Liczna jego populacja występuje na terenie Jarosławia i w okolicznych miejscowościach. Nowe stanowiska zaobserwowano również w województwach Opolskim, Małopolskim, Śląskim. Niepotwierdzone informacje wskazują, że jego obecność obserwowano również w centralnej Polsce.
Ślinik luzytanski rozprzestrzenia się w środowisku biernie wraz z zakupionymi roślinami, glebą, płodami rolnymi, różnego rodzaju towarami oraz czynnie migruje najczęściej wzdłuż rowów, cieków wodnych. Jest gatunkiem synantropijnym a jego rozprzestrzenianie się ma związek z degradacją środowiska naturalnego oraz brakiem naturalnych czynników ograniczających rozwój jego populacji, zwłaszcza w początkowym okresie kolonizacji siedliska. 
Naturalnymi rejonami występowania gatunku A. lusitanicus jest Europa Zachodnia (Półwysep Iberyjski). Aktualnie informuje się o coraz to nowszych stanowiska w wielu krajach Europy gdzie dotychczas jego obecności nie stwierdzano.