Morfologia


    Cykl życiowy


    Kopulacja


    Spermatofory


Fot 1


Fot. 2


Fot.3


Fot. 4


Foto - Rafał Sionek ©


Ślinik luzytański (Arion lusitanicus) - morfologia gatunku


Arion lusitanicus Mabille 1868

W Polsce żyje wyłącznie jako synantrop. Pierwotny zasięg występowanie tego gatunku obejmował obszar Półwyspu Iberyjskiego oraz Wyspy Brytyjskie. Od kilkudziesięciu lat ślimak ten rozprzestrzenił się na inne części Europy. Aktualnie stwierdzany jest miedzy innymi w krajach skandynawskich. Opanował już znaczne obszary Danii, Francji, Belgii, Niemiec. Stwierdzany w Austrii, Szwajcarii, Czechach, Słowacji, Bułgarii na Węgrzech i we Włoszech. Jego obecnośc zaobserwowano również lokalnie w USA. Nazwy zwyczajowe tego gatunku w poszczególnych krajach brzmią następująco: Polska: ślinik luzytański, Anglia: Lusitanian Slug, Dania: Iberisk skovsnegl, beriaskovsnegl, Den spanske skovsnegl, Drćbersnegl, Szwecja: Den Spanska skogsnigeln Mördarsnigeln, Norwegia: Iberiaskogsnegl, Mordersnegl, Holandia: Spaanse wegslak, Niemcy: Kapuzinerschnecke, Die Spanische Wegschnecke, Czeska Republika: plzák španělský, Słowacja: Invázny slizovec, Szwajcaria: Spanish slug, Francja:- Limace ibérique ?
Zabarwienie ciała jest zmienne od ciemnobrązowego po przez czerwony do czerwonego oraz żółtego. Zaliczany jest do tak zwanych ślimaków nagich. Osiąga rozmiary od 7 – 15 cm (Fot.1 i 2). Płaszcz w tylniej części zaokrąglony, otwór oddechowy w umiejscowiony w jego przedniej części. Zakończenie ciała zaokrąglone, z dużym gruczołem kaudalnym nad trójkątnym zakończeniem nogi. Na grzbiecie brak kila. Powierzchnia płaszcza ziarnista, a w tylnej części ciała występują duże, wysokie, ostre zmarszczki. Młode osobniki są przeważnie jednobarwne, jednakże w odróżnieniu do Arion rufus mają zazwyczaj widoczne jaśniejsze smugi na grzbiecie, które w miarę dorastania ślimaka zanikają (Fot.3 i 4). Podeszwa jest biała. Śluz bezbarwny. Oznaczanie możliwe tylko na podstawie cech anatomicznych. Ślimak ten może być mylony z gatunkiem Arion rufus. Arion lusitanicus ma krótki jajowód z cienkim tylnim odcinkiem oraz nagle rozszerzający się grubościenny rurowaty odcinek przedni (Ryc.1). Wewnątrz tego ostatniego znajdują się dwie podłużne listwy połączone w przednim odcinku, tuż przy ujściu do atrium. Atrium małe prawie symetryczne, jednoczęściowe. Zbiornik spermateki owalny. Arion rufus posiada krótki i cienki jajowód, duże asymetryczne atrium, złożone z dwu części: szerszej tylnej i wąskiej przedniej, w atrim duża językowata ligula. Ślimaki te pełzają z prędkością 5-9 m / h.   


Budowa anatomiczna Arion rufus
Foto - Rafał Sionek ©
 
Układ rozrodczy Arion lusitanicus
Foto - Rafał Sionek ©